(Ont)moeten

Stel je voor dat simpele, dagelijkse activiteiten zoals de trein pakken naar het centrum, een Latte scoren bij Costa Coffee, of een wijntje bestellen in kroeg, in een andere taal ineens een leuke uitdaging worden.

Of dat zelfs een wandeling naar de sportschool interessant kan zijn, omdat je allemaal nieuwe dingen onderweg tegenkomt. Niet te vergeten trouwens, dat je ondertussen natuurlijk wel moet blijven opletten omdat al het verkeer in Engeland van een andere kant komt. Argeloos oversteken is verleden tijd. Ja, dat is een ontmoeting met een overweldigd aanbod van indrukken.

En zo komt het, dat de drie weken dat ik hier ben, als drie maanden voelen.

Je herkent het wel, dat je op de derde dag van je vakantie op een zonnig terrasje zit en je partner een por in je zij geeft:

‘Zeg, heb jij nou ook het idee dat we al een maand weg zijn?’

‘Jaaaa, echt hè?!’

Je hebt in dat korte tijdsbestek:

  • de nacht vóór vertrek geen oog dicht gedaan (in het meest ongunstige geval een aantal nachten daarvoor óók niet),
  • geworsteld met een opeenstapeling van de bekende beslommeringen op Schiphol (iets met hysterisch dubbelchecken van tickets, paspoort, “illegale” items in je handbagage en gates),
  • gevolgd door een overheersend gevoel van onwetendheid in combinatie met stress en een verminderde staat van helderheid in de aankomsthal van je bestemming (WAAR?! HOE?!). Een gevoel dat bovendien aanhield tot het moment dat je je hoofd eindelijk op het kussen van je hotelbed kon leggen)

en daarnaast heb je:

  • al meerdere grote, adembenemende trekpleisters bezocht,
  • minimaal een keer of vijfentwintig verschillende reisapps en reisgidsen doorgescrolld en doorgebladerd,
  • kilometers gelopen, al dan niet met haperende rolkoffer/overbeladen backback,
  • en niet te vergeten ben je natuurlijk vaker uit eten geweest (veel nieuwe ingrediënten en smaken geproefd).

Geen wonder dus, dat je brein overuren draait om al deze nieuwe indrukken, activiteiten en informatie op te slaan en het lijkt alsof je al weken onderweg bent. En niet gek ook, dat ik gevoelsmatig dus al drie maanden van huis ben. Wel gek, dat ik hier nog ruim drie maanden mag zijn!

Leuk en aardig, maar wat DOE je hier nou eigenlijk?

Een goede vraag. Wel, ik ben hier aanvankelijk gekomen omdat ik heel graag langere tijd in Engeland wilde zijn en mijn Engelse roots wilde ontdekken. Specifiek in Londen, omdat hier een goede vriend van mij woont en hij mijn avontuur graag wilde steunen. Daarnaast ben ik dol op steden. En ik heb het geluk dat mijn werkgever mij de mogelijkheid heeft geboden om freelance op afstand te werken. Alles in kannen en kruiken dus.

In de dagen die tot nu toe zijn verstreken heb ik onder andere genoten van: uitslapen zonder wekker, heerlijke wandelingen met vergezichten, etentjes en borreltjes met mijn flatmate, spontane gesprekken met locals, avontuurlijke nieuwe hardlooproutes, The Royal Wedding, een aantal publieksfavorieten zoals The Tower of London en The British Museum en eindeloze middagen van bezinning op een van de bankjes langs de River Thames. En dat allemaal in de zon, want het is hier al drie weken zalig weer! Tussen het genieten door krijg ik helaas ook regelmatig bezoek van een oude vriend, genaamd: MOET.

Deze vriend kan zich op verrassende momenten, behoorlijk vaak opdringen.

Denk bijvoorbeeld aan: ik MOET nu eigenlijk ook iets nuttigs doen, ik zou eigenlijk op zoek MOETEN naar een extra baantje, ik MOET ook nieuwe vrienden maken, ik MOET wel alles uit deze sabbatical halen, en eigenlijk meer uit de stad halen en ik zou eigenlijk ook MOETEN gaan daten. En ik ben hier nu wel aan het schrijven, ik maar MOET straks ook naar buiten want de zon schijnt en daar MOETEN we van genieten zolang-ie er is.

Hoewel heel irritant, heeft MOET er ook voor gezorgd dat ik een paar nuttige acties heb ondernomen. Ik heb een National Insurance Number aangevraagd (over die procedure kan ik een losse blog schrijven 😉) mijn CV vertaald en een eerste sollicitatie de deur uitgedaan. Ik heb me ingeschreven bij een sportschool (en daar ook al echt gesport) en me opgegeven voor een cursus Engels voor gevorderden én ik heb drie verschillende sociale apps gedownload.

Tinder en Happn zijn overigens de deur uit, hier is het Bumble wat de klok slaat. Ik kende deze app nog niet, maar het verrassende van deze datingapp is, dat je als vrouw de eerste stap moet nemen (mannen kunnen jou dus niet als eerste aanspreken) en je MOET (daar is-ie weer) binnen 24 uur iets sturen of antwoorden anders wordt je match verwijderd. Alleen voor Go-Getters dus. En je kan naast daten ook op zoek gaan naar vrienden. Er is namelijk een extra zoekoptie om vrienden te maken. Dat kunnen we wel gebruiken!

Meet-Up
Een andere app die hier bij aansluit en die ik op veler advies heb gedownload, is MeetUp. Een app waarin verschillende groepen/mensen allerlei evenementen, borrels en andere ontmoetingen organiseren waar je bij kan aansluiten. Afgelopen vrijdag had ik zin om een borrel te doen en aangezien mijn huisgenoot nu op vakantie is, moest ik iets verzinnen om aan mijn sociale trekken te komen.

Dus ik opende de MeetUp, maar zag dat de groepen uit mijn wijk niets organiseerden. Wat doe je dan? Ik trok mijn stoute digitale schoenen aan, en gooide zelf een nieuw initiatief de lucht in om te borrelen. Met spanning wachtte ik de notificaties af en al snel hadden zich mensen aangemeld. Eentje stelde een leuke pub in de buurt voor, en voor ik het wist zat ik ineens met vijf leuke, totaal onbekende mensen te proosten en kletsen!

Een van de Meet-Up’ers dacht dat ik hier al een tijdje woonde. Zijn mond viel dan ook open van verbazing toen ik vertelde dat ik hier net was. “Ehhh, dus je komt uit Nederland, bent nog geen drie weken hier, hebt net deze app ontdekt en hebt nu al een leuke borrel georganiseerd?! RESPECT!’ Toen ik weer naar huis liep van deze borrel liet ik zijn woorden nog even bezinken en moest ik ineens hard lachen. Ik MOET niet zo streng zijn voor mezelf en ik MAG nog wel wat meer genieten en gewoon trots zijn op alles wat al doe! Om te beginnen het feit dat ik hier überhaupt ben.

(ONT)MOETEN dus.