#2 De diepte in


Deze afbeelding komt van Pixabay

Dit is een vervolg op mijn eerste blog ‘Bagage’. Heb je die nog niet gelezen? Doe dat dan eerst 🙂

Mei 2018
In de verte zag ik hem ineens uitbundig zwaaien, die man waarvan ik dacht dat hij mijn backpack had gestolen. Ik gaf een ruk aan mijn koffer, vloog naar de beste meneer en had uit eigenbelang voor deze ene keer geen oog voor de geïrriteerde reizigers, wiens weg ik in het voorbijgaan had geblokkeerd met mijn hutkoffer.

Here you are, love’, zei de man. Ik kon aan zijn blik zien dat hij zich een beetje zorgen maakte. Die blik had ik vaak genoeg gezien op mijn vaders gezicht. Bijvoorbeeld die keer toen ik ging stagelopen op een vakantiepark. Aan de vooravond van mijn eerste stagedag hadden mijn ouders me afgezet bij de stacaravan waar ik die aankomende 20 weken zou verblijven.

De caravan was klein en muf.

Tussen een paar lege pizzadozen met afgekloven stukken pizza en wat lege bierblikjes op de grond, lagen twee vieze matrassen. Hij zei het niet met zoveel woorden, maar ik kon aan zijn gezicht zien dat mijn vader me daar liever niet wilde achterlaten. Ongeveer met diezelfde blik keek deze man voor de ticketautomaat me ook aan.

‘Ik red me zo verder wel hoor’, zei ik ter geruststelling. ‘Hartelijk dank voor uw hulp!’

Hij ging niet weg. Toen ik aansloot in de rij, bleef de man staan toekijken. De rij slonk, en ik deed extra mijn best om hem te laten zien dat ik deze twee bagagestuks meester was. Die spierpijn kwam dan later wel. Toen ik bijna aan de beurt was, keek ik hem nog even aan. Hij stak zijn duim op, lachte vriendelijk en liep weg.

De eerste missie was voltooid.

Met de Oyster Card op zak voelde ik me een geslaagd mens. Mijn zojuist verkregen overwinningsvreugde zou echter van korte duur zijn.

Het gaat lang duren’, appte Adam. ‘Een van de metrolijnen is gesloten wegens onderhoud dus je moet een extra keer overstappen. Can’t believe you’re not prepared for this!

Adam is in tegenstelling tot mij een geboren regelaar. Als het om reizen gaat, laat hij niets aan het toeval over. Hij is zo iemand die zijn sokken, ondergoed en theedoeken strijkt en reisdocumenten nog steeds uitprint. Paspoort, vliegtickets, metrokaarten, vouchers voor gratis koffie bij Starbucks, hij heeft het allemaal op papier. Niet dat hij wereldvreemd is en niet weet hoe e-tickets werken. Integendeel. Die gebruikt hij óók. De printjes zijn extra. Voor het geval dat.

Het idee dat ik daar op een van de grootste stations van Londen Centrum liep zonder enige vorm van voorbereiding bezorgde hem dan ook een paniekaanval.

‘Here we go’, appte Adam. ‘De Piccadilly Line rijdt vandaag niet wegens werkzaamheden. Dus je moet de Victoria Line pakken, richting Brixton. Let op dat je de Southbound kant neemt, niet Northbound!! Want dan ga je de verkeerde kant op. Dan overstappen op station Victoria voor de District Line naar Richmond en dat is een total nightmare op dit tijdstip! Zeker als je veel spullen hebt want je moet heel veel lopen. Maar je hebt niet veel spullen, toch?! Neem hoe dan ook de lift overal!! Good luck dear, en laat me weten als je er niet uitkomt. De Prosecco staat koud!!’

Ik wist niet wat ik me moest voorstellen bij een ‘totale nachtmerrie’, maar ik vermoedde dat ik daar nog achter zou komen.

Al die uitroeptekens in zijn berichtje maakte me nogal opgefokt, maar Adam was nu eenmaal van de superlatieven en een grootverbruiker van vraag- en uitroeptekens. Misschien zou het in werkelijkheid allemaal wel meevallen. We zouden dit varkentje gewoon stap voor stap gaan wassen. Ik praatte mezelf wat moed in. Je kan het, we komen er, rustig blijven ademen en meer van dat soort dingen. Een ding was zeker: mijn bontjasje moest uit, alvorens we de strijd aangingen met de tubes. Ik speelde het nummer Eye of the tiger op Spotify. Voor extra aanmoediging. Hier gingen we het op doen.

Chin up, off we go.

De wegwijzers waren me gezind: Victoria Line stond op de kaart. Alsmaar rechtdoor lopen.
In de verte zag ik het begin van drie roltrappen. Er kwamen mensen op, en er gingen mensen neer. Daar moest ik zijn. Fier, vol energie en gekunstelde zelfvertrouwen liep ik op mijn doel af, zoals je in enthousiasme naar een uitzichtpunt rent. Niet wetende, welke afgrond er straks onder je voeten tevoorschijn komt.
En dat was precies wat deze roltrappen me brachten: een tientallen meters lange roltrap de diepte in. Het leek wel een achtbaan. Of het nu door mijn aanloopje kwam, of het plotselinge hoogtevrees; ik wankelde en huiverde bij de start. Zoals je trillend op je benen staat als je het uiteinde van een duikplank nadert. Maar anders dan bij een duikplank, was er hier in de tube geen tijd om te aarzelen.

Forenzen hebben nu eenmaal minder geduld dan zwembadtoeristen.

De eerste stap werd voor mij gezet door een persoon in driedelig pak die mij van links wilde inhalen. Zijn schouder botste tegen de achterkant van mijn schouder en zo viel ik met mijn 50 kilo bagage voorover de tunnel in …

Benieuwd hoe dit afliep? Lees je het vervolg!
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Volg me dan op Facebook, Twitter of Instagram.