#5 Bank Holiday Walk

Ik was een half uur te vroeg. Er waren nog geen andere wandelaars toen ik aankwam bij het metrostation in Wimbledon, ons Meetup-verzamelpunt voor de Bank Holiday Walk. In een reflex dook ik snel in een van de bushokjes op het verwaarloosde station. Vanaf die plek had ik goed uitzicht op de ingang en kon ik me altijd nog in anonimiteit terugtrekken. Voor het geval dat.

Zo ging dat wel vaker bij mij, dan schreef ik me met groot enthousiasme in voor een evenement, maar als het dan eenmaal zover was, wilde ik afzeggen en onder een deken verstoppen.

De ingang van het station vulde zich mondjesmaat met mensen in ANWB-outfit: bergschoenen, hoog opgetrokken sokken, crèmekleurige shorts, fluorescerende windjacks en petjes. Vanaf mijn schuilplaats sloeg ik het allemaal gade en bleef ik roerloos zitten.

En toen passeerde er een knappe jongeman in wandelschoenen.

Hij zag er goed uit. Lang, donker haar in een staartje, baardje, smetteloos wit shirt en een open uitstraling. Hij stond stil voor mijn bushokje en keek vragend om zich heen. Die hoort er ook bij, dacht ik. Ik kwam meteen uit mijn schulp.

‘Ben jij hier ook voor de Meetup-wandeling?’ vroeg ik hem.

Hij leek opgelucht om mij te zien.

‘Yes, I am! Jij ook?

We raakten aan de praat over onze ervaringen met Meetup tot dusver, over het leven in Londen en onze passie voor wandelen. Hij vertelde dat hij Graham heette en dat hij voor het eerst sinds lange tijd weer een vrije dag had. Hij werkte als zwemcoach voor jongeren op een tamelijk hoog niveau en stak meteen van wal over hoe hij de kinderen klaarstoomde voor grote nationale wedstrijden.

Het was zijn droom dat er eentje zou eindigen bij de Olympische Spelen. Zulke ambities vroegen om discipline, veel trainen en dus vooral: een onmogelijk werkschema. Hij stond elke dag voor dag en dauw op want de jongeren moesten al om 07.00 uur in het zwembad liggen, zodat ze daarna op tijd op school konden zijn. Daarna had hij een soort gat in zijn dag, want pas aan het einde van elke middag moest hij weer terug naar het zwembad voor een avondtraining. Niet zelden stond hij ook nog in het weekend op zijn badslippers om de jongeren aan te moedigen.

‘Dus dan ben je eigenlijk elke dag van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig met je werk?’, vroeg ik.

I’m afraid so’, zei hij met pijnlijke glimlach. Ik bewonderde zijn toewijding.

We liepen naar de ingang van het station die inmiddels was volgeladen met gelijkgestemden. De organisator van het evenement was een oude, maar vitale man met een wit petje, grijs haar, sportsokken in zijn sandalen en een gekleurd vlaggetje in zijn hand. Hij zamelde drie pond inschrijfgeld per persoon in en toen de buit binnen was, sprak hij het wandelgezelschap toe met behulp van zijn megafoon.

Graham en ik bleven bij elkaar plakken.

We wandelden en kletsen onafgebroken met elkaar en hadden geen idee wie er nog meer in de groep waren. Ook de omgeving waarin we liepen kreeg nauwelijks onze aandacht. Na een kleine klim kwamen we aan bij de eerste stop, een uitzicht over een schilderachtige countryside – platteland klinkt weer zo plat.
De gids vertelde iets over een stuk grond waar ooit bamboe groeide. Ik probeerde aandacht te schenken aan zijn verhaal en de glooiende heuvels en schattige cottages, maar:

Ik had het concentratievermogen van een goudvis.

Of nou ja, ik was vooral gefocust op Graham. Hij stond onder een boom het uitzicht te fotograferen en hoewel ik er niet meteen weer bovenop wilde springen, werd ik als een magneet naar hem toe getrokken. Hij liet me een paar van zijn foto’s zien. Zijn talent lag duidelijk ergens anders, maar ik gaf hem toch wat complimenten over zijn kiekjes.

Toen de wandeling voortzette, gingen ook wij verder waar we gebleven waren. Graham was meer aan het woord dan dat hij vragen stelde, maar dat vergaf ik hem. Zodoende leerde ik een hoop nieuwe dingen over borstslagen, rugslagen, zijslagen en zelfs kantelslagen. Theorie die ik niet verwachtte ooit zelf in de praktijk te brengen, maar ik luisterde met aandacht. Niet in de laatste plaats omdat ik als hardhorende niet bepaald uitblonk in wandelen en luisteren tegelijkertijd.
We liepen knus naast elkaar.

Hij had een mooi strak getrimd baardje, zag ik tussen neus en lippen door.

Toen we na twee uur wandelen bij een groot familiepark aankwamen, namen we een half uur pauze. Graham ging naar het toilet en ik besloot om mee te gaan met een groepje dat de heuvel beklom voor het andere beloofde uitzicht. We keken uit over de stad en er was weliswaar veel te zien, maar mijn vermogen om te genieten van het uitzicht werd beïnvloed door een paar andere aanwezigen. Een groepje Japanners met crèmekleurige hoedjes en een levensgrote lens om de nek, een vader die zijn jengelende kinderen precies vóór mij op het muurtje zette en een moeder die haar kind tevergeefs probeerde te bedaren met een zak chips.

Toen we weer beneden waren, knoopte een van de andere wandelaars een gesprek met me aan, maar mijn gedachten dwaalde weer af naar Graham. Zou hij vrijgezel zijn? En zouden we straks ook weer samen verder lopen? Hoe oud zou hij eigenlijk zijn? Voor ik nog meer vragen kon bedenken, tikte hij me op de schouder …

Benieuwd hoe het verder gaat? Eind deze week komt het vervolg 🙂
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Volg me dan op Facebook, Twitter of Instagram.

De afbeelding komt van Tim Hill via Pixabay