#13 Kusje op de brug

Graham liep wat ongemakkelijk met zijn handen in zijn zakken en zijn schouders omhoog. Ik vermoedde uit verlegenheid, en ik kreeg de behoefte om hem los te schudden en te laten ontspannen. Hij had me ook nog steeds met geen vinger aangeraakt. Dit was ik niet gewend.

Dit is een vervolg op #12 Snoephuisje. Heb je die nog niet gelezen? Doe dat dan eerst 🙂

Niet om nou de indruk te wekken dat ik mezelf geweldig vond, maar de mannen met wie ik tot dan toe romantisch betrokken was geweest, hadden beduidend minder moeite om mij aan te raken dan wel te zoenen. Het was eerder zo, dat ik ze moest tegenhouden omdat het te snel ging. Bij Graham was het tegenovergestelde het geval.

Ik moest iets verzinnen om hem te laten ontdooien.

Mijn nek begon te branden in zon en ik kreeg een briljante ingeving. Ik zette zonnebrandolie in als smeermiddel en vroeg hem voor het hek van Windsor Castle of hij mijn schouders en nek wilde insmeren. Dan hadden we in elk geval fysiek contact en aanraking was natuurlijk de perfecte manier om met elkaar in verbinding te komen. Net zoals in films: je raakt elkaar aan, kijkt elkaar in de ogen en dan is er dat vonkje romantiek…

Hier in Windsor ging het anders.

Graham deed precies wat ik van hem vroeg: hij smeerde mijn rug functioneel in en deed hier geen seconde langer over dan nodig. Oké, een subtiele gesture ging bij hem niet werken. Misschien moest ik het gewoon op de man af vragen wat hij van mij vond.  

We liepen een stukje verder naar de rivier en op een klein bruggetje bleven we stilstaan. We keken uit over het water waar een groep eenden en zwanen in de kabbelende golfjes spartelden. Eentje dook steeds met zijn kop onderwater en zijn kont wipte vrolijk de lucht in. Op de zonovergoten terrasjes aan de kade nipten dames met hoogblond haar aan hun rosétjes. Ik draaide mijn gezicht naar Graham toe, en lachte breeduit in zijn blauwe ogen.

Vind je mij leuk?’, vroeg ik.

Het was zo ongeveer het spannendste wat ik tot dan toe had gevraagd en ik bracht mezelf in enorme verlegenheid. Daar kroop ik als 35-jarige in de huid van een 15-jarige. Ik liet het hoe dan ook niet los. Het was nu of nooit.

Graham keek me teder aan en stopte een plukje haar achter mijn oor. We zaten op de juiste koers. Het moment vóór die eerste kus is altijd spannender dan de kus zelf. Dat je elkaar aankijkt, zwijgt en weet dat-ie eraan komt. Voor even is het circus in je lijf en dan hoeft alleen een van de twee dichterbij komen, om die stap ook echt zetten. Maar door die ene blik is al bepaald dát het gaat gebeuren.

Graham bewoog zijn gezicht heel langzaam naar het mijne.

De kus die volgde was nog braver dan een zoenpartijtje op een gemiddeld tienerschoolkamp, maar ik beleefde het met grote sensatie. Wie bewaart, heeft wat, zeggen ze geloof ik ook weleens.

Graham was hoe dan ook ontdooid. Mission accomplished. En dat was meteen het begin van het einde, want hij moest snel naar huis omdat zijn wekker morgenochtend om 05.00 af zou gaan. Ik stelde voor om nog even bij mij te eten en de date gezellig af te sluiten, het was tenslotte nog geen 17.00 uur. Maar dat was uitgesloten. Graham was gedisciplineerd. Hij zette me netjes voor de voordeur af en reed zelf naar huis.

Nu had ik mannen normaalgesproken liever een beetje edgy, maar wie weet wat deze gentleman mij zou gaan brengen.

Ik videobelde na afloop meteen met mijn vriendinnetje Lize en gaf haar een uitgebreid verslag van mijn date.

‘En, hebben jullie gezoend?’, vroeg ze.

‘Ja, ja een klein kusje op de brug!’

Geweldig! En kijk die lach op je gezicht, je straalt als een malle!’

En hoe gaat het nu verder, wanneer ga je hem weer zien?’

‘Dat weet ik nog niet, we hebben nog niets afgesproken.’

‘Oh’

Oh? Het woordje ‘oh’, kon van alles betekenen en dat bracht me meteen weer aan het twijfelen. Hadden we gelijk iets moeten afspreken? Was het gek dat hij dat nog niet had gevraagd? Moest ik me daar zorgen om maken? Waarom willen mensen toch altijd meteen weten waar ze aan toe zijn en weten wat de volgende stap is? Hebben jullie gezoend, gaan jullie elkaar nog zien, wil hij een relatie, heeft hij al gezegd dat-ie van je houdt? Gaan jullie samenwonen, gaan jullie groter wonen, gaan jullie trouwen? Willen jullie kinderen? Willen jullie nog een tweede kind een derde, een vierde een vijfde? Er is altijd wel meer te willen, maar soms weet je nog helemaal niet wat je wilt en is alles wat er nu is goed.

Mag dat ook?

Het komt vast wel goed!’, zei ik tegen mijn vriendinnetje.

En niet veel later, bleek dat gelukkig ook zo te zijn. Ik kreeg een berichtje van Graham:

Ik heb een grote glimlach op mijn gezicht’, appte hij.

Ook mijn mondhoeken krulden op. Ik antwoordde met een reeks bevestigende smileys terug en we planden meteen een nieuwe date: aanstaande donderdag zouden we gaan lunchen. Ik appte snel Lize om haar op de hoogte te brengen, want ik voelde natuurlijk wel wat pressure om het goede nieuws te vertellen en applaus van de zijlijn te ontvangen …

Benieuwd hoe het afloopt? Stay tuned for more, next week! 🙂
Al mijn verhalen zijn genummerd op volgorde. Haak je net aan? Lees dan vooral ook mijn eerdere avonturen! Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Volg me dan op Facebook, Twitter of Instagram.

Afbeelding van Kerstin Riemer via Pixabay