#14 Scheepjes verbranden

‘Het is eigenlijk niet houdbaar hoor, dit werk’, zei Graham. Hij nam me mee uit lunchen bij de Old Thameside Inn, een pakhuisachtige pub aan de oever van de Thames. We keken uit over de London Bridge waar rode dubbeldekkers op en toeristenboten onder door gingen. Op de achtergrond een compositie van historische panden tegen moderne wolkenkrabbers in een verscheidenheid aan speelse vormen, rond, puntig, bol, schuin oplopend, smal van onder tot breed uitlopend in de hoogte. Eentje heette de Sky Garden, en volgens Graham moest ik hier beslist eens gaan borrelen with a view.

Ik ben elke avond aan het werk,’ legde Graham uit, ‘en als ik vrij ben overdag, is niemand anders vrij. Als ik ooit weer een relatie krijg, dan kan dit niet zo doorgaan.’ Ook vandaag moest hij om 16.00 uur weer weg om op tijd bij een zwemtraining te zijn.

‘Heb je eerder relaties gehad terwijl je dit werk deed?’, vroeg ik.

‘Één lange relatie, maar dat is nog niet zo lang geleden uitgegaan.’

‘Kwam dat door je werk?’

‘Deels, maar het had ook te maken met verschillende ideeën over de toekomst.’

‘Wat was het verschil?’

‘Zij vond het prima om één keer per week af te spreken en haar eigen leven te houden. Maar na twee jaar wilde ik graag een volgende stap maken. Alleen wilde zij niet samenwonen.’

‘Waarom niet?’

‘Ze vond haar leven prima zoals het was en zag samenwonen als het opgeven van haar vrijheid.’

‘Bij haar paste jouw werkritme dus wel!’, lachte ik.

Hij lachte niet mee.

‘Sorry, ik wilde je niet kwetsen ofzo.’

‘Het is gewoon pijnlijk.’

‘Wat vind je het pijnlijkste?’

‘Dat ze niet verder wilde met mij. Ze vond me leuk voor af en toe, maar niet voor lange termijn.’ Graham roerde een tijdje in zijn Dahl soep, schepte de linzen en groenten op, dompelde ze weer onder en herhaalde dit een paar keer terwijl hij naar zijn bord staarde.

‘Gaat het?’, vroeg ik hem. Hij liet zijn lepel los, herpakte zich en ging rechtop zitten.

‘Sorry, ik wil het er niet over hebben, ik ben hier nu met jou en ik wil jóu graag beter leren kennen.’ Zijn gezicht fleurde wat op, maar hij had duidelijk nog wat scheepjes te verbranden.

Ach, wie niet. Ik had nog een heel vrachtschip te verbranden.

‘Wanneer had jij voor het laatst een relatie?’, vroeg hij. Ik was al bang dat deze vraag zou komen. Ik wilde hem eigenlijk niet vertellen over Carl, maar tegelijkertijd voelde ik de drang om alle kaarten op tafel te gooien en verder te gaan met mijn leven.

Carl had me deze week geappt. Elke keer wist hij me weer te verleiden met zijn berichtjes en de boel op stelten te zetten. Ik was geen haar beter, want ik hapte gretig toe. Had ik hem immers niet zelf lopen videobellen toen ik naar Jon Allen in The Borderline ging? Ik had nog steeds geen ja gezegd op zijn vraag om naar Londen te komen, maar zeker ook geen nee …

Ga je naar hem terug als je weer in Nederland bent?’, vroeg Graham, toen ik een boekje over Carl had opengedaan. Terug naar Nederland voelde nog heel ver weg en ik hoopte dat ik er tegen die tijd wel eindelijk mee klaar zou zijn.
Rationeel gezien wil ik absoluut niet terug naar die situatie met hem, antwoordde ik. ‘En ik hoop dat ik emotioneel straks ook zover ben. Work in progress, zullen we maar zeggen!’

‘Sta je nu wel open voor iemand anders?’

Ik dacht even na of ik dit ging zeggen en deed het toen.

Ik zit hier niet voor niets met jou hè?’, zei ik zelfverzekerd met een verleidelijke blik.
Hij pakte mijn hand en lachte liefdevol terug.

Terwijl hij naar binnen ging om de rekening te betalen, liep ik naar de reling van het terras en staarde naar de kleine golven van de Thames die tegen donkergrijze kiezelstenen stuk kletterden. Ik voelde me opgelucht dat ik alles had verteld. Zou Graham nu slecht over me denken? Hij was heel anders dan Carl maar ook op hem kon ik zeker verliefd gaan worden. Terwijl ik mijmerde over de liefde, kwam hij ineens achter me staan en sloeg zijn armen om mijn middel.

Heb je het piratenschip al gezien?’, vroeg hij. Het was mij inderdaad al opgevallen dat er een gigantisch zeilschip op poten naast het terras lag te pronken.

Het doet me denken aan Pirates of the Caribbean‘, zei ik.

Het is de Golden Hinde, een volledige replica van het zeilschip van Sir Francis Drake. Uit de zestiende eeuw meen ik.

Hij stond nog steeds achter me en pakte me steviger vast.

Als ik nu naar de reling grijp, dan zouden wij op onze beurt een replica maken van de beroemde Titanic scene, zij het in een krampachtigere en onhandigere vorm dan Leonardo en Kate. Ik draaide mijn hoofd naar hem om en gaf hem een zoen op zijn wang.

Ik vertelde mijn moeder gisteren trouwens nog over jou’, zei Graham.

Benieuwd hoe het afloopt? Stay tuned for more, next week! 🙂
Al mijn verhalen zijn genummerd op volgorde. Haak je net aan? Lees dan vooral ook mijn eerdere avonturen! Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Volg me dan op Facebook, Twitter of Instagram.