#17 Terug bij af

‘Ik begrijp je niet’, appte ik. ‘Als je twijfelde of ik je nog wilde zien, waarom heb je dat niet gewoon gevraagd? Je had mij toch ook kunnen bellen of een berichtje sturen? En ik vind het ook een beetje raar dat je zonder iets te zeggen onze wandeling cancelt.’
‘Sorry, ik heb dit nog niet verteld,’ zei Graham, ‘maar ik ben gediagnostiseerd met relationship anxiety. Ik kan dit niet. Ja, zo zie je maar. Ik ben anders dan je denkt. Het ga je goed.’

Dit is een vervolg op het verhaal #14 Hard to Get. Heb je die nog niet gelezen? Doe dat dan eerst.

Ik gooide mijn telefoon in de hoek van de kamer. Het ga je goed?! Wat is dit? En relationship anxiety?! Is dat niet hetzelfde als bindingsangst? Kon je daar tegenwoordig voor gediagnosticeerd worden? Ik zag ‘m al zitten bij de huisarts, die hem het ‘slechte nieuws’ moest vertellen. Mijn empathische helft wilde hem nog geloven, maar de ratio won. Hoe kon iemand met zogenaamde bindingsangst de hele dag onafgebroken met dezelfde vrouw wandelen en haar vervolgens meenemen naar Windsor, het meest burgerlijke dorp rond Londen? Wat moest dat een kwelling voor hem zijn geweest! En dat botte ‘het ga je goed’, daarmee was de kous af. Dit was niet oké. Wat een teleurstelling.

‘What a complete wanker!’, appte Adam vanuit Colombia. Hij wist het weer treffend samen te vatten. ‘Ongelooflijk. Hij heeft gewoon een heel laag zelfvertrouwen en omdat jij zijn ego niet hebt gemasseerd deze week is hij zijn interesse verloren. En hij is nog onbeschoft ook. Don’t worry, dear, there’s plenty of fish in the sea, actually, there’s 6 million men in London, haha, NEXT!’

Ik staarde voor me uit en probeerde er iets zinnigs van te maken.

Het was natuurlijk te mooi om waar te zijn, dat ik in de eerste maand al een leuke vent aan de haak zou slaan. Misschien was ik meer verliefd op dat hele idee dan op Graham zelf. Heel eerlijk, een man die leefde volgens zijn regime, met wie ik alleen op doordeweekse dagen rond lunchtijd kon afspreken en wie als voornaamste gespreksstof de zwemuitslagen van zijn leerlingen had, dat kon toch geen lang leven beschoren zijn? Uiteraard zei ik dit ook om mezelf een hart onder de riem te steken. Zodat het beter te verkroppen was. Want ik voelde me belabberd en belazerd.
Precies op het moment dat ik op mijn allerzwakst was, op vrijdagavond alleen thuis en net gedumpt door Graham, kreeg ik een berichtje van Carl.

Ook dat nog.

‘Hi Beautiful. Denk je dat ik jou grillig aan de kant heb gezet? Dat was niet mijn bedoeling. Het spijt me als ik je gekwetst heb.’

Dat verzin je toch niet? Carl kreeg vaker schuldgevoelens met terugwerkende kracht. Dan stelde hij uit het niets een vraag over zijn gedrag uit het verleden. Ik had lieverd gehad dat-ie dat eerder had gedaan. En zeker niet vanavond, nu ik ook nog eens afwezen was door een man van wie ik dacht dat hij mij nou juist kon helpen om Carl te vergeten. Wat natuurlijk niet realistisch was, dat wist ik ook wel. Want niemand kon me daarbij helpen, behalve ikzelf.

‘Dat weet ik niet, Carl. Ik heb geen zin om het daar nu over te hebben. Ik geloof niet dat je mij opzettelijk pijn wilde doen, maar je hebt me wel degelijk gekwetst, ja.’

‘Dat spijt me heel erg. Jou pijn doen is echt het laatste wat ik wilde. Dat weet je toch? Ik weet niet goed wat ik moet zeggen.’

Ik opende Wordfeud, dat spelletje speelden Carl en ik nog op afstand. Het ging uiteraard niet om het leggen van woordjes, maar het was een navelstreng om met elkaar in contact te blijven. Via de woordjes die we op het schrabblebord legde, deelden we impliciet wat er in ons omging. Afhankelijk van de dag en het tijdstip waren de woordjes schunnig dan wel cryptisch. Ik had nog één letter over, de Y. Ik kon hem al twee rondes nergens kwijt en had steeds op ‘pass’, geklikt. In een soortgelijke patstelling bevond ik me ook in de praktijk. Ik wilde verder met mijn liefdesleven, maar ik bleef hangen. En nu het met Graham nergens meer naar toe ging, was verleiding groot om me weer te verliezen in de aandacht van Carl.

Nee. Dat. Wilde. Ik. niet.

Ik was hier in Londen om nieuwe dingen te ontdekken en te genieten van het vrije leven. Daar paste dit niet bij. Ik klikte op de knop resign in Wordfeud.

‘Je hoeft niets meer te zeggen’, zei ik. ‘Het is gebeurd en ik wil er niet meer aan herinnerd worden. En ik denk dat het ook geen goed idee is als je naar Londen komt.’ Dit laatste had ik iets te snel getikt en ik kreeg er spijt van.

‘Wow. Okay. Ik begrijp je schat. Had je heel graag gezien, dat weet je. Maar je verdient beter … Zal ik dan ook maar geen nieuw spel beginnen?’

‘Doe maar niet.’

Nu wist ik zelf niet meer wat ik moest zeggen. Vorige week zat ik nog te huilen van blijdschap omdat ik eindelijk verder leek te gaan in de liefde en nu was ik weer terug bij af. Met niks. Alsof ik net een hotel op Kalverstraat en de Coolsingel had gekocht, maar voor ik de buit kon binnenhalen genadeloos werd teruggefloten naar de Monopolistische gevangenis …

Al mijn verhalen zijn genummerd op volgorde. Haak je net aan? Lees dan vooral ook mijn eerdere avonturen! Wil je op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Volg me dan op Facebook, Twitter of Instagram.

Photo by Suzy Hazelwood from Pexels