#5 Datingoverdose

Één week, vier mannen, vier dates. Ik word wakker met een flashback van de eerste date gisterenavond en zie de stralende schaterlach van Happy Puppy weer voor me. We stonden aan de bar en wisten niet welk biertje we in de tweede ronde moesten kiezen. De bierlijst was eindeloos en stond bol van ondefinieerbare namen. Ik had voorgesteld om onze ogen dicht te doen en er blind eentje te kiezen. Daar kreeg ik direct spijt van met een bittere IPA als resultaat. Hij vroeg of ik ‘m lekker vond, maar ik trok zo’n zuur gezicht bij de eerste slok, dat ik niets meer hoefde te zeggen. Hij lachte me vierkant uit. Ik zie zijn vrolijke gezicht weer voor me, en draai me nog even nagenietend om in bed.

Good Cop, Bad Cop
Met deze eerste leuke date op zak, heb ik eigenlijk geen behoefte om nog drie andere mannen te ontmoeten deze week, maar ik heb nu eenmaal afgesproken om niet meer op één paard wedden. Goed, de politieagent is de eerstvolgende op het datinglijstje. “Hey Babe”, WhatsAppt-ie in de middag. “Ik ben benieuwd naar jou, mooie vrouw. Ik kan alleen niet meer vanmiddag afspreken, want mijn dienst loopt uit. Kan je morgenmiddag?” Ik bevestig hem dat het prima is. “Zullen we vanavond wel even bellen? Ik wil je graag eerst horen.” Bellen met vreemden is niet mijn cup of tea. Ik versta dingen vaak mis door mijn slechthorendheid en kom niet uit mijn woorden. Erg ongemakkelijk voor een eerste kennismaking. Maar hij staat erop.

“Hi Babe”, begint-ie het telefoongesprek. Dit hele ge-babe van hem, daar moeten we iets aan doen. “Spreek jij vrouwen altijd aan met Babe?” vraag ik. “Ja, vind je dat vervelend? Dat is heel normaal hier hoor, babe. Maar als je het vervelend vindt, zal ik er op letten.” Ik wil natuurlijk niet uit de hoogte doen, maar ik vind het plat. “Graag, dank je wel!” antwoord ik. Zoals het een blauwe diender betaamt, vraagt-ie me het hemd van het lijf. Hij wil weten hoe lang ik ben, wat voor kleur haar ik heb, hoe lang ik in Londen blijf, wat voor man ik zoek en of ik een relatie wil. “Je klinkt heel leuk, Frances. Ik heb zin om je te zien.” Ah, fijn! Nou, ik heb de vragen naar goedkeuring beantwoord en mag morgen met Oom Agent op stap.

No Show
Woensdagmiddag. Ik ben een half uur te vroeg en ga vast op zoek naar een leuke plek. Ik bestel een Tonic aan de bar van een hippe pub in een drukke winkelstraat. De bartender grijpt naar de fles Gin. “Nee, alleen tonic hoor, dank je wel”, zeg ik. Het is niet de eerste keer. Als je hier iets niet-alcoholisch drinkt, moet je het altijd even goed benadrukken. Tonic ZONDER gin. “Ik ben wat vroeg en zit alvast in deze pub”, WhatsApp ik de politieagent. “Geen haast hoor! Ik zie je wel verschijnen. Ik heb een geel jurkje aan. Kan niet missen :)” En dan gebeurt er iets vreemds. Ik zie de welbekende blauwe vinkjes verschijnen achter mijn berichtje, maar dan ineens verdwijnt zijn profielfoto op WhatsApp. De ervaren gebruiker in datingland weet wat dit kan betekenen: ik word geblokkeerd.

Ik stuur hem een kwartiertje later nog een berichtje, maar dan verschijnen er geen vinkjes meer. Zijn profielfoto is ook nog steeds een grijs plaatje met een wit silhouet. Ik krijg een naar, angstig gevoel in mijn lijf. Zit hij me nou echt te blokkeren en laat-ie me gewoon zitten hier? Dit heb ik nog nooit meegemaakt! Maar hij weet wel in welke pub ik nu ben. Straks staat-ie me ergens op een afstandje vanuit zijn dienstauto in de gaten te houden. Of heeft-ie een paar ‘jongens’ om het vuile werk te doen.

In paniek app ik mijn flatmate. “What a complete wanker”, zegt-ie. “Maak je geen zorgen om die sukkel. His loss.” Ik vind het niet eens zozeer erg om die gast zelf. Maar ik vind het geen fijn idee om nu naar buiten te gaan. Ik voel me in de gaten gehouden. Terwijl ik terugloop naar de metro, heb ik het idee dat ik hem overal zie lopen. Elke agent is verdacht. Dit is natuurlijk onzin. Het is gewoon een sukkel die niet het fatsoen had om af te zeggen. En dan te bedenken dat hij via Match, de betaalde datingsite kwam! Ik had het kunnen weten toen-ie me Babe noemde.

Happy Puppy stuurt me ondertussen berichtjes over zijn huizenjacht en vraagt of ik zin heb om hem dit weekend weer te zien. Daar heb ik héél veel zin in. Enige dingetje is, dat ik het hele weekend heb volgepland. Vrijdag heb ik date nummer drie, zaterdag ben ik uitgenodigd voor een BBQ en zondag heb ik date nummer vier. Ik vertel hem natuurlijk niet dat ik die andere dates heb, maar verzin wat anders. “Busy lady!” antwoordt-ie. We spreken af om elkaar volgende week woensdag te zien. Maar nu eerst: vrijdag date nummer drie. Met de IT-er. Hij komt erg leuk over op de app en ziet er goed uit. Hij heeft een strak getraind lijf door martial arts. Het oog wil tenslotte ook wat.

Trust your instinct
Vrijdagavond 20.00 uur. Ik wacht op het station van Richmond, een thuiswedstrijd voor mij dit keer. De IT-er komt aangelopen. Ik herken ‘m meteen, maar tegelijkertijd is hij anders. Nog voor hij een woord heeft gezegd, weet ik al dat dit niets wordt. Noem het een onderbuikgevoel, of intuïtie, maar het voelt niet goed. Hij koopt drie pakjes kauwgom bij de kiosk en stopt de inhoud van bijna één heel pakje in zijn mond. Is dit het moment om de benen te nemen? Te zeggen dat mijn oma ineens in het ziekenhuis ligt en ik per direct weg moet? Nee, dat zou onbeschoft zijn. Laat ik een biertje met ‘m drinken, zo erg kan het toch niet zo zijn?!

We duiken de eerste de beste pub in naast het station. De vloer is glad en donker. Slechts twee van de tientallen tafeltjes zijn bezet. We nemen plaats in een van de hoekbanken met een crèmekleurige, leren bekleding. Op het tafeltje staat een nepbloemetje in een vaas, waarvan de bovenkant een stuk is afgebroken. Mensen lopen in- en-uit. Hier kom je om de tijd te doden bij het uitvallen van een trein.

Hij vertelt dat-ie op Westminster werkt met bekende mensen, al veel hackers heeft ontmanteld en zijn eigen succesvolle business en het opzetten is. Het is hem allemaal niet komen aanwaaien. Ik vraag hem steeds om herhaling en of-ie wat langzamer kan praten, want hij mompelt razendsnel en binnensmonds.

Hij strooit met loftuitingen aan zichzelf. Zijn vader was nét zo welvarend als hij, maar die werd vermoord in Nigeria door mensen die op zijn geld uitwaren. “Ik vertrouw niemand meer en als ik jou was zou ik dat ook niet doen”, eindigt-ie zijn rede. Wacht even, dit gaat me allemaal te snel. Ik weet niet wat wel of niet waar is aan dit hele verhaal, maar ik heb er nu een uur met inspanning naar zitten luisteren, en ik wil hier niet meer zijn. Ik moet ineens denken aan een passage uit het boek van de Britse comédienne Sarah Milligan: “Never stick around somewhere that you instinctively feel is odd or potentially unsafe.”

Escape
“Ik ga even naar de wc”, is zo ongeveer het eerste wat ik tussen zijn verhaal door kan uitbrengen. “En daarna ga ik door. Ik vond het leuk om je te ontmoeten, maar ik heb nog met mijn flatmate afgesproken in een andere pub”, lieg ik. In het kleine hokje praat ik mezelf moed in om ook daadwerkelijk een eind aan deze date te breien. “Zo, ik ga ervandoor, het ga je goed”, zeg ik. Hij staat erop om me naar huis te brengen. “Je kan niet alleen over straat.” Het is nog geen 22.00 uur en ik bevind me in een van de veiligste wijken van Londen. Dat hij dit nu benoemt, zegt meer iets over hem dan de mensen buiten. “Nee, dat hoeft niet. Ga jij naar de wc, ik kom er wel uit”, zeg ik kordaat. Hij gaat naar de wc en ik maak dat ik wegkom.

Zondagochtend. Ik ben moe van alle sociale activiteiten. Date nummer vier, een Italiaan, appt me dat hij niet meer kan afspreken vandaag. Mooi. Ik maak een balans op. Vier dates: 1 weirdo, 2 No-shows en 1 leuke, vrolijke man. Ik had mijn tijd liever anders besteed, maar het heeft me in elk geval één leuke date opgeleverd. Ik kijk uit naar woensdag, wanneer ik weer in de blije ogen van die Happy Puppy kan kijken.

Copywriter Frances (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor het populaire vrouwenmagazine V!VA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.

#4 Kansspelen in datingland

‘You shouldn’t put all your eggs in one basket, dear,’ zegt mijn flatmate. Wat zoveel betekent als: ‘Je moet niet op één paard wedden,’ Oftewel; je aandacht en kansen verspreiden. Hij heeft het natuurlijk over het voorval met de wandelaar. De man die ik zo ongeveer meteen aan de haak had geslagen, nog voordat ik goed en wel in Londen was gesetteld. Tja, hij had mij nu eenmaal op de tweede date al meegenomen naar Windsor Castle, dus ik bouwde mijn eigen luchtkasteel met deze Engelsman. Dat liep nét even anders. De rest is geschiedenis.

Nu gaan we het dus anders aanpakken. Meer mannen en meer dates, is het devies.

Goed, ik blaas het stof van mijn datingapps en ga aan de slag. Tinder staat nog in mijn telefoon. Dat is net als een knipperlichtrelatie. Je bent er eigenlijk klaar mee, maar je wilt er nog niet helemaal afstand van doen. Niet gelijk verwijderen dus, maar even blokkeren. Op een eenzame avond waarin je behoefterig bent deblokkeer je ‘m weer voor de nodige aandacht. Maar, na een paar mislukte dates gaat-ie regelrecht en meedogenloos terug de digitale prullenbak.

Ze zijn natuurlijk niet gek bij die datingapps. Ze weten dat je terugkomt. Hoe vaak je ook afmeldt of uitlogt, al je gegevens – inclusief matches – blijven netjes bewaard en je mag zo vaak terugkeren als je wilt. Wat een service. Was het in het echt ook maar zo makkelijk. Nou, daar gaan we. Ik open mijn profiel en zie daar een paar oude, bekende matches. Oh god, daar heb je die weer. Ik moet schoon schip maken en alles verwijderen, voordat de herinneringen aan hilarische of teleurstellende dates van weleer mij ontmoedigen om door te zetten.

Happy Puppy
Ik ben het nog niet verleerd dat swipen, zoveel is duidelijk. Mijn duim veegt weer op volle toeren – met name naar links, dat is hier in Londen niet anders. Na vier leuke matches, spreek ik er eentje aan die zich “Happy Puppy” noemt. Veelbelovend. Hij heeft in elk geval het reactievermogen van een jonge hond, want hij stuurt me gelijk een berichtje terug. We praten over de geweldige lange zomer, wonen in Londen en Brexit. Het duurt niet lang voordat we een date hebben gepland. Maandagavond gaat hij meenemen naar wat pubs in Covent Garden. Dat klinkt goed!

Maar dat is natuurlijk nog maar één paard. En ik moet dit keer echt even kijken wat er nog meer in de wei staat. ‘Check ook de betaalde datingsites, dan maak je meer kans en betere kwaliteit,’ hoor ik het nog nagalmen. Gisteravond had ik een Ladies Night met een aantal singlevrouwen in de stad en zij waren het er unaniem over eens dat Tinder en Bumble voor seks is, en betaalde sites als Match meer geschikt zijn voor het serieuzere werk. Ik maak een account aan op zowel Match als Bumble.

Kaf van het koren scheiden
Het grootste nadeel van Match wordt me meteen duidelijk: iedereen kan je aanspreken, ook als je die mannen zelf niet leuk vindt. Binnen een paar minuten ontploft de Match-mailbox. Met een snelle scan zie ik wat voor vlees ik in de kuip heb. Iets met het kaf van het koren scheiden. ‘Hey Babe,’ zegt een van de berichtjes. Aangesproken worden met Babe is natuurlijk foute boel, maar laat ik zijn profiel het voordeel van de twijfel geven. Een goed uitziende politieagent die “op zoek is naar iets serieus”. Nou vooruit. We raken aan de praat. ‘Wanna meet up?’, vraagt-ie al snel. Hij gebruikt veel slang. Maar goed, hij is agent. Hij hoort vast niet anders dan straattaal. De kritische copywriter in mij die net een cursus Engelse grammatica heeft gevolgd, moet niet te streng zijn. Ik stel hem voor om dinsdagmiddag een borrel te doen. ‘Okay, Babe,’ antwoordt-ie.

Maandagavond, 18.30 uur. Ik zit in de tube richting Embankment voor mijn date met “Happy Puppy”. Om de tijd te doden chat ik met een IT-er op Bumble. Deze vent heeft intelligente humor, stelt rake vragen en komt erg attent over. Hij stelt voor om vrijdag te daten. ‘Ik ben bij Starbucks, direct uit het station. Tot zo!’ zegt ondertussen een WhatsApp pop-up van mijn andere date. Poeh, ik moet wel scherp blijven met al die verschillende chats en pushberichten van datingapps. Multitasken is niet echt mijn ding. Ik sluit alles af en focus me weer even op het hier en nu.

Een vloeiend en vrolijk begin
Als ik het station uitloop, staat er een geweldig vrolijke en stralende man op mij te wachten. Happy Puppy, geen woord van gelogen. Hij tovert een lach op mijn gezicht. De zomer hangt in de stad en hij neemt me mee door de bruisende straten. We lopen langs groepjes mannen in pak. Hun mouwen zijn opgestroopt. In de ene hand houden ze een pint, de andere hand leunt op een statafel of is in de broekzak gestoken. Ze nemen brallend en lachend de dag met elkaar door. Toeristen proberen ondertussen een weg te vinden door de kleine straatjes met wolkenkrabbers. Ze draaien hun telefoon links- en rechtsom en wijzen van hun mobiel naar iets in de verte. Ze steken abrupt over en vergeten dat verkeer van rechts komt.

We strijken neer op het terras van een pub. Aan de ene kant is deze puppy een vrije, blije spring in het veld. Hij draagt een bijna clownesk vrolijke blouse met een vogeltjesprint. Maar aan de andere kant werkt hij als risico-analyst bij een grote bank in de stad. Hij komt oorspronkelijk uit Parijs, maar hij spreekt vloeiend Engels. Reuze interessant. We lachen keihard over foute dingen die we vroeger gedaan hebben en het voelt alsof ik hem al jaren ken. ‘Hebben jullie al een keuze gemaakt?’ vraagt de ober. We hebben de kaart nog nauwelijks aangeraakt.

De gesprekken vloeien net zoals de biertjes en tijd vliegt voorbij. Tegen twaalven lopen we lachend, arm in arm, terug naar het station. De straatverlichting is aan, maar het is nog onverminderd warm en druk in de stad. ‘Zie ik je snel weer?’ vraagt hij voor de in-checkpoortjes. ‘That would be lovely!’ antwoord ik met een grote glimlach terug. Hij geeft me een lange zoen op mijn mond. Two Happy Puppies.

Copywriter Frances (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor het populaire vrouwenmagazine V!VA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.

#3 Kalverliefde in de schoolbanken

Het belooft weer een snikhete dag te worden in Londen. Het stadspark ziet er met het verstrijken van de dagen en het uitblijven van de regen steeds droger, kaler en bruiner uit. Ik ben op weg naar mijn eerste cursusdag English Grammar en loop door chaotische straten waar rode dubbeldekkers en zwarte taxi’s elkaar afwisselend voorbijrazen. Mannen en vrouwen in onberispelijk pak halen me links en rechts in, met een telefoon aan het oor of scrollend in de hand. Ze lijken zich niets van de hitte aan te trekken.

Opvlieger
Mijn cursus staat niet op het prikbord bij binnenkomst. Dat is vreemd. Ik plaats mijn wijsvinger op het rooster, strijk van boven naar beneden en andersom, maar hij staat er echt niet tussen. Shit. Ik zoek door het gebouw, maar in geen velden of wegen is er personeel te bekennen om mij verheldering te bieden. In de schoolbibliotheek weet ik eindelijk een vrijwilliger te strikken die voor mij in de computer wil kijken. “Ahhh”, zegt hij joviaal. “Je cursus gaat niet door.” Hij kijkt me tevreden aan, maar kan ongetwijfeld aan mijn gezicht aflezen dat dit niet afdoende is. Hij kijkt weer terug op zijn beeldscherm. Er loopt een druppeltje zweet over mijn voorhoofd. “Ze zijn je alleen vergeten te mailen.”

Dit zijn van die typische momenten waarop er ineens een zak warme lucht ontploft in mijn lijf. Misschien is dit wel het gevoel dat een vrouw heeft als ze een opvlieger krijgt. Het moet eruit en je kan dan twee dingen doen: of meteen stoom afblazen en heel kwaad worden, of tot 10 tellen. Ik doe het laatste. De bibliothecaris geeft me de keuze: óf ik kan mijn geld terugvragen, óf ik kan vandaag nog aanschuiven bij een andere cursus Engelse Grammatica, maar dat is dan wel één niveau lager. Omdat ik nu eenmaal erg had uitgekeken naar deze cursus, ga ik voor de tweede optie. We zijn het er allebei mee eens dat ik dan wel om een compensatie mag vragen. Jippie.

Vergevingsgezind
“Vraag het morgen even aan het hoofd van onze afdeling Engels”, zegt de docente aan het einde van de dag. “Hij zal jullie morgen lesgeven en dan kan je het gelijk met hem bespreken.” De volgende dag sta ik 20 minuten voor aanvang weer bij het betreffende klaslokaal. Ik zal deze beste meneer even haarfijn uitleggen dat dit niet de manier is waarop je met cursisten omgaat. Stiekem is mijn eerste indruk van de ‘lagere’ cursus best wel goed. De 12 andere – louter vrouwelijke – klasgenoten zijn erg leuk en het niveau is prima. Maar, ik houd principieel voet bij stuk. Minimaal een deel van het geld terug. Yeah!

Ik maak mijn opwachting en kijk uit op het trappenhuis, waar ik ‘m ieder moment verwacht te zien aankomen. Er komt een vlotte, donkere man in een gladgestreken overhemd en lichte spijkerbroek de trap op. Ik zie alleen zijn achterkant. Hij draait zich om voor de laatste treden en dan ziet hij me staan. Mijn mond valt open. “Good morning!” zegt hij met een brede, stralende glimlach. “Kom je voor de cursus Engels? Je bent vroeg, een van de eerste denk ik! Kom binnen.” Hij opent de deur van het klaslokaal en laat me voor. Wacht even, is deze jonge god het hoofd van de opleiding?! Mijn mond staat nog steeds open, maar er komt geen woord uit. “Errrm …”

“Ik ben inderdaad wat eerder, want ik, ehhh, wilde het even met u hebben over een foutje die jullie hebben gemaakt met mijn inschrijving. Of nou ja, dat is natuurlijk niet specifiek uw schuld hoor”, glimlach ik flirtend. Ik krijg het wéér warm. “Ah, ben jij dat!” zegt hij. Hij gaat er gelijk bij zitten, en gebaart dat ik vooral ook mag zitten. Hij rolt zijn stoel naar me toe. “Het is heel vervelend dat dit is gebeurd”, zegt hij met een begripvolle blik. “Wat kunnen we voor je doen? Je hebt gisteren de eerste les bijgewoond, hoe was dat? Mocht het onder je niveau zijn, dan kan ik je bijvoorbeeld wat extra aandacht en opdrachten geven?” Extra aandacht van deze man? YES, please! Ik ben ineens een stuk vergevingsgezinder dan ik dacht. Die korting kan me gestolen worden.

Een bijzonder warm welkom
De andere dames van de cursus druppelen langzaam het klaslokaal binnen en hij stelt zich een voor een aan hen voor. Hij vleit zich op hun tafeltjes, met één been op de grond en het andere half leunend op de tafel. De dames giechelen en blozen. De een strijkt haar hand door het haar en de ander wikkelt een lok om haar vinger. Een van de cursisten opent een raam. De zojuist uitgedeelde hand-outs doen ondertussen dienst als wapperende waaiers.

“We gaan beginnen met een spelletje vandaag”, zegt de docent na zijn aimabele voorstelronde. “Ik geef jullie vier feiten over mezelf, maar eentje daarvan is niet waar. Jullie mogen raden welke dat is.” Hij bouwt de spanning op door de feiten een voor een in beeld te brengen. En dan, bij het derde feit, staat er met loeigrote letters op het scherm: “IK BEN GETROUWD”. Hè nee, wat een spoiler, denk ik. Ik hoop dat die niet waar is! En terwijl ik dat denk, voel ik dat mijn wangen rood worden. Alsof iedereen mijn gedachten zojuist heeft afgelezen. Ben ik nou echt een 35-jarige vrouw die een crush op haar leraar heeft? Ach, who cares? Wat heerlijk puberaal dit! Ondertussen gaat de uitkomst van het spelletje volledig aan me voorbij. Ik kijk snel op het scherm en zie staan: “FEIT 3 IS JUIST”. Shit.

Het beste meisje van de klas
Getrouwd of niet, er is niks mis met een beetje sociaal flirten. Sociaalpsychologe Roos Vonk schreef een keer in een van haar boeken: “Het hele sociale verkeer zou veel soepeler verlopen als we elkaar meer zouden verleiden.” Dus, vooruit maar! Hij geeft me na afloop een extra schrijfopdracht en die mag ik na het weekend bij hem inleveren. Ik doe natuurlijk mijn uiterste best om een verpletterend indrukwekkend artikel te schrijven. Zijn vriendin kan ik niet worden, maar laat ik in elk geval voor de troostprijs gaan: het beste meisje van de klas. Ik dompel me onder in vocabulaire en grammatica, vervang simpele woorden door intellectuele synoniemen en laat het artikel door het kritische oog van mijn Britse flatmate redigeren.

Dinsdag is THE DAY. Voor aanvang van de les laat hij me weten dat we na de les even samen naar mijn artikel kunnen kijken. Als in: hij en ik alleen in het klaslokaal?! Ik probeer mijn enthousiasme te bedwingen tijdens de les, maar dat lukt maar half. Als vriendinnen me nu zouden zien … wat een giller. “Ik moet even naar boven om je artikel te printen, wacht je even hier?” vraagt hij na de les. “Geen probleem”, antwoord ik. Maar het wachten is onhoudbaar. Of het nou door de hittegolf komt, omdat ik ongesteld ben of gewoon omdat die vent woest aantrekkelijk is: mijn lijf is een heteluchtoven. Focus op het artikel, denk ik.

Scène uit een boeketreeks
En dan komt-ie binnen. Hij pakt zijn stoel en komt tegenover me zitten. Ik durf hem niet in zijn ogen aan te kijken. De ongemakkelijke verlegenheid lijkt wel uit mijn poriën te stomen. Zou hij het ruiken? Of zien? Focus op het artikel. “Ik ben erg onder de indruk van je artikel, Frances”, zegt hij met een soort trotste vaderlijke glimlach. Mijn lijf ontlaadt zich van spanning en ik kan niet anders dan kinderlijk breeduit lachen. “Echt waar?!” vraag ik vol ongeloof? “Absoluut. We kunnen wat dingetjes verbeteren natuurlijk, maar het onderwerp, de structuur en je grammatica ziet er allemaal erg goed uit. A major well done.”

Hij geeft me het artikel met zijn opmerkingen terug. “Heb je zelf verder nog vragen?” Ik durf hem nu aan te kijken en zie ineens gewoon de docent die zijn leerling een vet cijfer en een schouderklop geeft. Mijn hormonen kalmeren. Nee, er volgt geen gepassioneerde, schaamteloos verboden vrijpartij op de schoolbanken. Daarvoor zal ik me moeten wenden tot een boeketreeks. Maar, ik ben wél het beste meisje van de klas. You go girl!

Copywriter Frances (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor het populaire vrouwenmagazine V!VA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.

#1 Kom van die bank af

Het is vrijdag aan het einde van de middag. Mijn flatmate is op vakantie en ik zit alleen op de bank. Het is zo’n dag die bij het opstaan begon met allerlei plannen in het hoofd, maar waar uiteindelijk niet veel van is terechtgekomen. Ik wilde naar de sportschool, de stad in, een artikel schrijven, vacatures zoeken, een wandeling maken, huiswerk doen en iets leuks plannen voor de avond. In werkelijkheid heb ik tot 13.00 uur afleveringen van Frasier zitten kijken in mijn pyjama, hopeloos zitten scrollen en swipen op mijn telefoon en hooguit 250 woorden geschreven. Dat is dus óók het leven van een freelance tekstschrijver in Londen.

Voor iemand die gewend is aan de structuur van vroeg opstaan, een vaste plek in de kantoortuin en een volle agenda, is het – zonder dit alles – een vrij grote uitdaging om jezelf iedere dag bezig te houden. Ik realiseer me dat de dagen in Nederland zich bijna vanzelf vulden met werk en afspraken en dat ik elke dag wel vrienden, familie of collega’s om me heen had. Hier in Londen moet ik weer opnieuw beginnen en dat valt niet altijd mee. You make things happen, zei mijn flatmate eerder deze week. En hoewel dat nu totaal niet zo voelt, weet ik wat mij te doen staat. Actie!

Borrelinitiatief
Waar heb ik het meeste behoefte aan na een dag binnen zitten? Gezelschap en rumoer. Ik open de MeetUp-app en kijk of er een leuke borrel in de buurt wordt georganiseerd. In de groep uit mijn wijk is het helaas stil. Maar er zullen toch vast meer mensen zijn die er graag op uitgaan? Misschien moet ik zelf iets in de groep gooien. “Heeft iemand vanavond zin in een borrel in de buurt?” tik ik. Ik aarzel nog een beetje om het te versturen, maar als ik niets doe, gebeurt er ook niets. Daar gaat-ie. De eerste reactie van een dame komt binnen. “Ja, leuk!” Een man haakt aan: “Goed idee, waar?” Ik giechel achter mijn scherm. Oh ja, ik ben nu natuurlijk een ‘organisator’, dus ik moet ook een tijd een plaats noemen. “7pm bij die pub aan de rivier?” Er komen nog wat andere bevestigende reacties binnen.

Ik hoop wel dat ze een beetje normaal en sociaal zijn. Het is erg dat ik zo denk, maar ik krijg ineens en flashback: ik deed ooit mee aan een speeddate en kwam terecht in een tafereel dat niet zou misstaan in een aflevering van “The Undateables”. Maar dit is natuurlijk geen date, dit is een MeetUp. Ik kom van de bank, spring onder de douche, zet een dansbaar muziekje op en maak een maaltijd voor mezelf klaar. Er poppen ondertussen nog wat andere reacties binnen en tegen achten hebben zes mensen bevestigd dat ze komen. Fris, fruitig én zenuwachtig loop ik richting de pub. Het voelt gek, maar ook gaaf dat ik niet zo lang geleden nog languit op de bank lag, en dat ik nu ineens stylish en met gepaste spanning naar mijn zelf georganiseerde borrel loop.

De ongeorganiseerde gastvrouw
Uiteraard kom ik te laat op mijn eigen borrel, de eerste twee dames zitten al klaar en zwaaien naar me. “Super leuk dat je dit hebt georganiseerd Frances!”, zegt een van de dames. “Ik had nog geen plannen en wilde graag wat doen maar ik wist niet wat. Super leuk!” Ik bestel een glas wijn aan de bar voor het exorbitante bedrag van 9 pond (zo’n 10 euro) en kom al snel in een vlot gesprek met de dames. We praten over eerdere MeetUps, daten en Brighton, een stad aan de zee waar een van de dames vandaan komt. We hebben gelijk een klik en er wordt zelfs al gerept over een volgende borrel in Brighton. “Zijn jullie van de MeetUp?” ineens staat er een man met gefronste wenkbrauwen voor ons tafeltje. Twee andere mensen staan achter hem. “We hebben al een paar berichtjes lopen sturen, maar niemand reageerde.” Oh god, natuurlijk! Ik ging zo op in het gesprek dat ik helemaal vergeet dat er nog andere mensen zouden komen. Die moeten minstens een half uur hebben gewacht. OEPS. Organiseren is niet mijn sterkste kant. Ik verontschuldig me met een charmeoffensief en dat werkt gelukkig. “Geen probleem hoor!” zegt-ie.

Ze schuiven alle drie aan en ik raak in gesprek met de man wiens wenkbrauwen weer ontspannen zijn. Hij blijkt acteur te zijn en vertelt bevlogen over zijn sabbatical naar Los Angeles en Hollywood en de actors classes die hij geeft in Londen. Af en toe kijk ik hoe het met de rest van de groep gaat. Iedereen is gezellig met elkaar in gesprek, ik word vervuld met een soort moederlijke trots. “Jij komt niet hiervandaan he?” vraagt de acteur. Uiteraard is mijn accent weer duidelijk te horen. “Hoe lang ben je al in Londen?” Ik vertel dat ik nu ruim drie weken hier ben en als half Engelse mijn Britse roots aan het ontdekken ben. “Wacht even”, zegt-ie. “Jij bent nog maar drie weken hier, en nu organiseer je al een MeetUp? Respect!”

Andere tijden
“Laatste ronde mensen!”, roept een van de barkeepers over het terras. Het is rond 23.00 uur en de pubs gaan hier altijd vroeg dicht. Dat vind ik geweldig aan het uitgaan in Engeland. Iedereen begint hier vroeg, meestal direct uit het werk. En de pubs gaan rond 23.00 of zeker 24.00 echt dicht. Je kunt nog wel doorgaan in een club natuurlijk, maar ik ben zelf meestal wel moe na vier uur luisteren en praten in het Engels. En ik ben tenslotte ook geen achttien meer. “Zullen we nummers uitwisselen?”, vraagt de dame uit Brighton. “Goed idee!” antwoord ik. En ik vermoed dat ik haar nog wel een paar keer ga zien.

De acteur loopt met me mee naar huis. “Jij bent echt een ondernemende vrouw”, zegt-ie. Ik moet hardop lachen. Hij moest eens weten hoe ik er vanmiddag bij zat. “Mag ik je nummer? Of zullen we elkaar gewoon nog eens zien op een MeetUp?” vraagt hij als ik bijna thuis ben. De tweede optie lijkt me een beter plan. Dit was mijn tweede ervaring met MeetUp en ik ben nu al groot fan. Het is geweldig hoe leuk en snel je nieuwe mensen kunt ontmoeten als je daar zin in hebt. Ik ben niet de enige die soms alleen is. En ik heb vanavond vijf andere mensen van de bank gesleurd en een leuke sociale avond bezorgd. “Ik zie je snel weer bij een volgende MeetUp!” zeg ik tegen de acteur. We geven een knuffel en zwaaien elkaar uit. Ik duik voldaan in bed.

Copywriter Frances (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor het populaire vrouwenmagazine V!VA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.