#5 Datingoverdose

Één week, vier mannen, vier dates. Ik word wakker met een flashback van de eerste date gisterenavond en zie de stralende schaterlach van Happy Puppy weer voor me. We stonden aan de bar en wisten niet welk biertje we in de tweede ronde moesten kiezen. De bierlijst was eindeloos en stond bol van ondefinieerbare namen. Ik had voorgesteld om onze ogen dicht te doen en er blind eentje te kiezen. Daar kreeg ik direct spijt van met een bittere IPA als resultaat. Hij vroeg of ik ‘m lekker vond, maar ik trok zo’n zuur gezicht bij de eerste slok, dat ik niets meer hoefde te zeggen. Hij lachte me vierkant uit. Ik zie zijn vrolijke gezicht weer voor me, en draai me nog even nagenietend om in bed.

Good Cop, Bad Cop
Met deze eerste leuke date op zak, heb ik eigenlijk geen behoefte om nog drie andere mannen te ontmoeten deze week, maar ik heb nu eenmaal afgesproken om niet meer op één paard wedden. Goed, de politieagent is de eerstvolgende op het datinglijstje. “Hey Babe”, WhatsAppt-ie in de middag. “Ik ben benieuwd naar jou, mooie vrouw. Ik kan alleen niet meer vanmiddag afspreken, want mijn dienst loopt uit. Kan je morgenmiddag?” Ik bevestig hem dat het prima is. “Zullen we vanavond wel even bellen? Ik wil je graag eerst horen.” Bellen met vreemden is niet mijn cup of tea. Ik versta dingen vaak mis door mijn slechthorendheid en kom niet uit mijn woorden. Erg ongemakkelijk voor een eerste kennismaking. Maar hij staat erop.

“Hi Babe”, begint-ie het telefoongesprek. Dit hele ge-babe van hem, daar moeten we iets aan doen. “Spreek jij vrouwen altijd aan met Babe?” vraag ik. “Ja, vind je dat vervelend? Dat is heel normaal hier hoor, babe. Maar als je het vervelend vindt, zal ik er op letten.” Ik wil natuurlijk niet uit de hoogte doen, maar ik vind het plat. “Graag, dank je wel!” antwoord ik. Zoals het een blauwe diender betaamt, vraagt-ie me het hemd van het lijf. Hij wil weten hoe lang ik ben, wat voor kleur haar ik heb, hoe lang ik in Londen blijf, wat voor man ik zoek en of ik een relatie wil. “Je klinkt heel leuk, Frances. Ik heb zin om je te zien.” Ah, fijn! Nou, ik heb de vragen naar goedkeuring beantwoord en mag morgen met Oom Agent op stap.

No Show
Woensdagmiddag. Ik ben een half uur te vroeg en ga vast op zoek naar een leuke plek. Ik bestel een Tonic aan de bar van een hippe pub in een drukke winkelstraat. De bartender grijpt naar de fles Gin. “Nee, alleen tonic hoor, dank je wel”, zeg ik. Het is niet de eerste keer. Als je hier iets niet-alcoholisch drinkt, moet je het altijd even goed benadrukken. Tonic ZONDER gin. “Ik ben wat vroeg en zit alvast in deze pub”, WhatsApp ik de politieagent. “Geen haast hoor! Ik zie je wel verschijnen. Ik heb een geel jurkje aan. Kan niet missen :)” En dan gebeurt er iets vreemds. Ik zie de welbekende blauwe vinkjes verschijnen achter mijn berichtje, maar dan ineens verdwijnt zijn profielfoto op WhatsApp. De ervaren gebruiker in datingland weet wat dit kan betekenen: ik word geblokkeerd.

Ik stuur hem een kwartiertje later nog een berichtje, maar dan verschijnen er geen vinkjes meer. Zijn profielfoto is ook nog steeds een grijs plaatje met een wit silhouet. Ik krijg een naar, angstig gevoel in mijn lijf. Zit hij me nou echt te blokkeren en laat-ie me gewoon zitten hier? Dit heb ik nog nooit meegemaakt! Maar hij weet wel in welke pub ik nu ben. Straks staat-ie me ergens op een afstandje vanuit zijn dienstauto in de gaten te houden. Of heeft-ie een paar ‘jongens’ om het vuile werk te doen.

In paniek app ik mijn flatmate. “What a complete wanker”, zegt-ie. “Maak je geen zorgen om die sukkel. His loss.” Ik vind het niet eens zozeer erg om die gast zelf. Maar ik vind het geen fijn idee om nu naar buiten te gaan. Ik voel me in de gaten gehouden. Terwijl ik terugloop naar de metro, heb ik het idee dat ik hem overal zie lopen. Elke agent is verdacht. Dit is natuurlijk onzin. Het is gewoon een sukkel die niet het fatsoen had om af te zeggen. En dan te bedenken dat hij via Match, de betaalde datingsite kwam! Ik had het kunnen weten toen-ie me Babe noemde.

Happy Puppy stuurt me ondertussen berichtjes over zijn huizenjacht en vraagt of ik zin heb om hem dit weekend weer te zien. Daar heb ik héél veel zin in. Enige dingetje is, dat ik het hele weekend heb volgepland. Vrijdag heb ik date nummer drie, zaterdag ben ik uitgenodigd voor een BBQ en zondag heb ik date nummer vier. Ik vertel hem natuurlijk niet dat ik die andere dates heb, maar verzin wat anders. “Busy lady!” antwoordt-ie. We spreken af om elkaar volgende week woensdag te zien. Maar nu eerst: vrijdag date nummer drie. Met de IT-er. Hij komt erg leuk over op de app en ziet er goed uit. Hij heeft een strak getraind lijf door martial arts. Het oog wil tenslotte ook wat.

Trust your instinct
Vrijdagavond 20.00 uur. Ik wacht op het station van Richmond, een thuiswedstrijd voor mij dit keer. De IT-er komt aangelopen. Ik herken ‘m meteen, maar tegelijkertijd is hij anders. Nog voor hij een woord heeft gezegd, weet ik al dat dit niets wordt. Noem het een onderbuikgevoel, of intuïtie, maar het voelt niet goed. Hij koopt drie pakjes kauwgom bij de kiosk en stopt de inhoud van bijna één heel pakje in zijn mond. Is dit het moment om de benen te nemen? Te zeggen dat mijn oma ineens in het ziekenhuis ligt en ik per direct weg moet? Nee, dat zou onbeschoft zijn. Laat ik een biertje met ‘m drinken, zo erg kan het toch niet zo zijn?!

We duiken de eerste de beste pub in naast het station. De vloer is glad en donker. Slechts twee van de tientallen tafeltjes zijn bezet. We nemen plaats in een van de hoekbanken met een crèmekleurige, leren bekleding. Op het tafeltje staat een nepbloemetje in een vaas, waarvan de bovenkant een stuk is afgebroken. Mensen lopen in- en-uit. Hier kom je om de tijd te doden bij het uitvallen van een trein.

Hij vertelt dat-ie op Westminster werkt met bekende mensen, al veel hackers heeft ontmanteld en zijn eigen succesvolle business en het opzetten is. Het is hem allemaal niet komen aanwaaien. Ik vraag hem steeds om herhaling en of-ie wat langzamer kan praten, want hij mompelt razendsnel en binnensmonds.

Hij strooit met loftuitingen aan zichzelf. Zijn vader was nét zo welvarend als hij, maar die werd vermoord in Nigeria door mensen die op zijn geld uitwaren. “Ik vertrouw niemand meer en als ik jou was zou ik dat ook niet doen”, eindigt-ie zijn rede. Wacht even, dit gaat me allemaal te snel. Ik weet niet wat wel of niet waar is aan dit hele verhaal, maar ik heb er nu een uur met inspanning naar zitten luisteren, en ik wil hier niet meer zijn. Ik moet ineens denken aan een passage uit het boek van de Britse comédienne Sarah Milligan: “Never stick around somewhere that you instinctively feel is odd or potentially unsafe.”

Escape
“Ik ga even naar de wc”, is zo ongeveer het eerste wat ik tussen zijn verhaal door kan uitbrengen. “En daarna ga ik door. Ik vond het leuk om je te ontmoeten, maar ik heb nog met mijn flatmate afgesproken in een andere pub”, lieg ik. In het kleine hokje praat ik mezelf moed in om ook daadwerkelijk een eind aan deze date te breien. “Zo, ik ga ervandoor, het ga je goed”, zeg ik. Hij staat erop om me naar huis te brengen. “Je kan niet alleen over straat.” Het is nog geen 22.00 uur en ik bevind me in een van de veiligste wijken van Londen. Dat hij dit nu benoemt, zegt meer iets over hem dan de mensen buiten. “Nee, dat hoeft niet. Ga jij naar de wc, ik kom er wel uit”, zeg ik kordaat. Hij gaat naar de wc en ik maak dat ik wegkom.

Zondagochtend. Ik ben moe van alle sociale activiteiten. Date nummer vier, een Italiaan, appt me dat hij niet meer kan afspreken vandaag. Mooi. Ik maak een balans op. Vier dates: 1 weirdo, 2 No-shows en 1 leuke, vrolijke man. Ik had mijn tijd liever anders besteed, maar het heeft me in elk geval één leuke date opgeleverd. Ik kijk uit naar woensdag, wanneer ik weer in de blije ogen van die Happy Puppy kan kijken.

Copywriter Frances (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor het populaire vrouwenmagazine V!VA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.

#4 Kansspelen in datingland

‘You shouldn’t put all your eggs in one basket, dear,’ zegt mijn flatmate. Wat zoveel betekent als: ‘Je moet niet op één paard wedden,’ Oftewel; je aandacht en kansen verspreiden. Hij heeft het natuurlijk over het voorval met de wandelaar. De man die ik zo ongeveer meteen aan de haak had geslagen, nog voordat ik goed en wel in Londen was gesetteld. Tja, hij had mij nu eenmaal op de tweede date al meegenomen naar Windsor Castle, dus ik bouwde mijn eigen luchtkasteel met deze Engelsman. Dat liep nét even anders. De rest is geschiedenis.

Nu gaan we het dus anders aanpakken. Meer mannen en meer dates, is het devies.

Goed, ik blaas het stof van mijn datingapps en ga aan de slag. Tinder staat nog in mijn telefoon. Dat is net als een knipperlichtrelatie. Je bent er eigenlijk klaar mee, maar je wilt er nog niet helemaal afstand van doen. Niet gelijk verwijderen dus, maar even blokkeren. Op een eenzame avond waarin je behoefterig bent deblokkeer je ‘m weer voor de nodige aandacht. Maar, na een paar mislukte dates gaat-ie regelrecht en meedogenloos terug de digitale prullenbak.

Ze zijn natuurlijk niet gek bij die datingapps. Ze weten dat je terugkomt. Hoe vaak je ook afmeldt of uitlogt, al je gegevens – inclusief matches – blijven netjes bewaard en je mag zo vaak terugkeren als je wilt. Wat een service. Was het in het echt ook maar zo makkelijk. Nou, daar gaan we. Ik open mijn profiel en zie daar een paar oude, bekende matches. Oh god, daar heb je die weer. Ik moet schoon schip maken en alles verwijderen, voordat de herinneringen aan hilarische of teleurstellende dates van weleer mij ontmoedigen om door te zetten.

Happy Puppy
Ik ben het nog niet verleerd dat swipen, zoveel is duidelijk. Mijn duim veegt weer op volle toeren – met name naar links, dat is hier in Londen niet anders. Na vier leuke matches, spreek ik er eentje aan die zich “Happy Puppy” noemt. Veelbelovend. Hij heeft in elk geval het reactievermogen van een jonge hond, want hij stuurt me gelijk een berichtje terug. We praten over de geweldige lange zomer, wonen in Londen en Brexit. Het duurt niet lang voordat we een date hebben gepland. Maandagavond gaat hij meenemen naar wat pubs in Covent Garden. Dat klinkt goed!

Maar dat is natuurlijk nog maar één paard. En ik moet dit keer echt even kijken wat er nog meer in de wei staat. ‘Check ook de betaalde datingsites, dan maak je meer kans en betere kwaliteit,’ hoor ik het nog nagalmen. Gisteravond had ik een Ladies Night met een aantal singlevrouwen in de stad en zij waren het er unaniem over eens dat Tinder en Bumble voor seks is, en betaalde sites als Match meer geschikt zijn voor het serieuzere werk. Ik maak een account aan op zowel Match als Bumble.

Kaf van het koren scheiden
Het grootste nadeel van Match wordt me meteen duidelijk: iedereen kan je aanspreken, ook als je die mannen zelf niet leuk vindt. Binnen een paar minuten ontploft de Match-mailbox. Met een snelle scan zie ik wat voor vlees ik in de kuip heb. Iets met het kaf van het koren scheiden. ‘Hey Babe,’ zegt een van de berichtjes. Aangesproken worden met Babe is natuurlijk foute boel, maar laat ik zijn profiel het voordeel van de twijfel geven. Een goed uitziende politieagent die “op zoek is naar iets serieus”. Nou vooruit. We raken aan de praat. ‘Wanna meet up?’, vraagt-ie al snel. Hij gebruikt veel slang. Maar goed, hij is agent. Hij hoort vast niet anders dan straattaal. De kritische copywriter in mij die net een cursus Engelse grammatica heeft gevolgd, moet niet te streng zijn. Ik stel hem voor om dinsdagmiddag een borrel te doen. ‘Okay, Babe,’ antwoordt-ie.

Maandagavond, 18.30 uur. Ik zit in de tube richting Embankment voor mijn date met “Happy Puppy”. Om de tijd te doden chat ik met een IT-er op Bumble. Deze vent heeft intelligente humor, stelt rake vragen en komt erg attent over. Hij stelt voor om vrijdag te daten. ‘Ik ben bij Starbucks, direct uit het station. Tot zo!’ zegt ondertussen een WhatsApp pop-up van mijn andere date. Poeh, ik moet wel scherp blijven met al die verschillende chats en pushberichten van datingapps. Multitasken is niet echt mijn ding. Ik sluit alles af en focus me weer even op het hier en nu.

Een vloeiend en vrolijk begin
Als ik het station uitloop, staat er een geweldig vrolijke en stralende man op mij te wachten. Happy Puppy, geen woord van gelogen. Hij tovert een lach op mijn gezicht. De zomer hangt in de stad en hij neemt me mee door de bruisende straten. We lopen langs groepjes mannen in pak. Hun mouwen zijn opgestroopt. In de ene hand houden ze een pint, de andere hand leunt op een statafel of is in de broekzak gestoken. Ze nemen brallend en lachend de dag met elkaar door. Toeristen proberen ondertussen een weg te vinden door de kleine straatjes met wolkenkrabbers. Ze draaien hun telefoon links- en rechtsom en wijzen van hun mobiel naar iets in de verte. Ze steken abrupt over en vergeten dat verkeer van rechts komt.

We strijken neer op het terras van een pub. Aan de ene kant is deze puppy een vrije, blije spring in het veld. Hij draagt een bijna clownesk vrolijke blouse met een vogeltjesprint. Maar aan de andere kant werkt hij als risico-analyst bij een grote bank in de stad. Hij komt oorspronkelijk uit Parijs, maar hij spreekt vloeiend Engels. Reuze interessant. We lachen keihard over foute dingen die we vroeger gedaan hebben en het voelt alsof ik hem al jaren ken. ‘Hebben jullie al een keuze gemaakt?’ vraagt de ober. We hebben de kaart nog nauwelijks aangeraakt.

De gesprekken vloeien net zoals de biertjes en tijd vliegt voorbij. Tegen twaalven lopen we lachend, arm in arm, terug naar het station. De straatverlichting is aan, maar het is nog onverminderd warm en druk in de stad. ‘Zie ik je snel weer?’ vraagt hij voor de in-checkpoortjes. ‘That would be lovely!’ antwoord ik met een grote glimlach terug. Hij geeft me een lange zoen op mijn mond. Two Happy Puppies.

Copywriter Frances (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor het populaire vrouwenmagazine V!VA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.

Liever een mooie tuin dan een mooie vrouw

‘Hé, hoe is het? Ik ben gisteren lekker in de tuin aan het klussen geweest’, zegt mijn kersverse match op Tinder. ‘En het ziet ernaar uit dat ik hier vandaag ook weer een volle dag mee bezig ga zijn. Je voelt hem al aankomen…zullen we onze date verzetten?’ Om de noodzaak van zijn afmelding te legitimeren, laat hij me haarfijn weten wat er precies moet gebeuren in de tuin: de schutting en het tuinhuisje gaan in de beits, er komt een nieuwe schuttingdeur en het onkruid wordt tenslotte verwijderd. ‘Maar,’ zegt hij. ‘Als je het leuk vindt, kom je dan deze week een keer in mijn tuin een drankje doen? :)’

Dit is daten anno 2017. Ja, echt. We willen wel een leuke vent of een mooie vrouw, maar we kunnen het ook prima af zonder. Een verloren moment? Hup, effe swipen links en rechts. MATCH, CHAT, DATE! Omdat de drukke agenda’s nu eenmaal vragen om een strakke planning, prikken we alvast een datum in de verre toekomst. Maar als die dag eenmaal aanbreekt, bedenken we ons dat het toch niet zo goed uitkomt. Want we gaan eigenlijk liever met die ene vriendin naar dat feestje, effe chillen met een goed glas wijn op de bank, of die keukenkastjes uitboenen. We are happy singles.

Van de 7,8 miljoen Nederlandse huishoudens vallen er op dit moment 3 miljoen onder het kopje “alleenstaand”. En dat aantal zal alleen maar toenemen, want in 2050 is de helft van alle huishoudens single. Dat stelde Jan Latten, hoogleraar sociale demografie en CBS-hoofddemograaf, eerder in het AD. Is dat erg? Zelf houd ik deze cijfers ook in stand. Ik ben inmiddels al meer dan tien jaar single, scharrels en kortstondige relaties daargelaten. Toen ik het berichtje vanmorgen kreeg, vond ik het niet eens erg. Sterker nog: ik zag alleen maar mogelijkheden. Dat betekent dat ik vanmiddag eindelijk mijn huis aan kant kan maken, en vanavond lekker naar dat Caribische feestje ga!

Ik maak me geen zorgen om mezelf. Ik ben een leuke vrouw, spontaan, sociaal en succesvol. Maar, als we liever een mooie tuin of een schoon keukenkastje willen, dan een mooie vrouw of man, is dat toch wel zorgwekkend.